Όλα πέφτουν συγχρόνως επάνω μου. Διαπεραστικές κραυγές. Το στρίγγλισμα μηχανών, ο θόρυβος των ταψιών. Η διαπεραστική βρώμα καμμένων τριχών και καψαλισμένου δέρματος. Ο ατμός αίματος και καυτού νερού, γέλια ξέγνοιαστα καλέσματα, αστραφτερά μαχαίρια, τένοντες που είναι τρυπημένοι από γάντζους κρεοπωλείου, εκεί κρεμασμένα μισά ζώα χωρίς μάτια και με μύες που συσπάζονται. Κομμάτια κρέατος και εσωτερικά όργανα, που παφλάζοντας πέφτουν σε ένα αυλάκι γεμάτο με αίμα, ώστε το αηδιαστικό στράγγισμα να με πιτσιλάει. Λιπαρά κομμάτια κρέατος στο πάτωμα, στα οποία γλυστράει κανείς, άνθρωποι με άσπρες ρόμπες, που από τις ποδιές τους το αίμα κυλάει, κάτω από τα κράνη ή τα δίκοχα, βλέπω πρόσωπα που τα συναντά κανείς παντού: στο μετρό στον κινηματογράφο, στο σουπερμάρκετ. Αθέλητα περιμένει να δεί κανείς τέρατα, αλλά είναι μόνο ο ευγενικός παππούς από δίπλα, ο προπέτης νεαρός στο δρόμο, ο καλοντυμένος κύριος από την τράπεζα. Με χαιρετούν ευγενικά. Ο διευθυντής μου δείχνει στα γρήγορα την αίθουσα σφαγής των μοσχαριών που είναι σήμερα άδεια – “τα μοσχάρια είναι την Τρίτη στην σειρά!” - Με αναθέτει κατόπιν σε μια κυρία και φεύγει βιαστικός, έχει δουλειά. 'Την αίθουσα σφαγής μπορείτε να τη δείτε μόνη σας με όλη σας την ησυχία.' Τρείς εβδομάδες θα περάσουν μεχρι να πάρω την απόφαση.

Η πρώτη μέρα είναι για μένα ακόμη μια τελευταία προθεσμία. Βρίσκομαι σε ένα μικρό δωματιάκι δίπλα από την αίθουσα διαλείμματος και ψιλοκόβω για ώρες κομματάκια κρέας από ένα κουβά με δείγματα, τον οποίο τον γεμίζει τακτικά ένα ματωμένο χέρι από την αίθουσα σφαγής. Κάθε κομμάτακι -ένα ζώο. Ολο αυτό μετά θα κοπεί σε μερίδες, θα ποτιστεί με υδροχλωρικό οξύ και θα βραστεί στη φωτιά, για την εξέταση τριχινέλλωσης. Η κυρία μου δείχνει τα πάντα. Δεν βρίσκει μεν κανείς ποτέ τριχινέλλες αλλά είναι προδιαγραφή.

Την επόμενη μέρα γίνομαι η ίδια ένα μέρος της γιγάντιας μηχανής διαμελισμού. Μια γρήγορη εισαγωγή – 'Εδώ, αφαιρέστε το απομεινάρι της φαρυγγικής κοιλότητας και κόψτε το λεμφογάγγλιο του κάτω σαγονιού. Μερικές φορές κρέμεται μιά οπλή στο νύχι να την βγάλετε.' - και εγώ κόβω, γρήγορα, η κορδέλα κυλάει, πάντα κυλάει. Πριν από μένα αφαιρούνται άλλα μέρη του κουφαριού. Άν ο συνάδελφος μου δουλεύει πολύ γρήγορα ή μαζεύται στο αυλάκι πριν από μένα πολύ αίματηρο στράγγισμα, με πιτσιλάει ο πολτός μέχρι το πρόσωπο. Προσπαθώ να γυρίσω το κεφάλι μου από την άλλη μεριά, όμως εκεί τεμαχίζονται τα γουρούνια με ένα τεράστιο πριόνι που πετάει νερό, είναι αδύνατον να σταθεί κανείς εδώ χωρίς να βραχεί μέχρι το κόκκαλο. Με σφιγμένα δόντια συνεχίζω να κόβω, πρέπει να βιαστώ πολύ, σκέφτομαι για όλη αυτήν εδώ τη φρίκη και εκτός από αυτό, πρέπει να προσέχω φοβερά να μην κόψω τα δάχτυλα.